Het wordt tijd voor een berichtje, nu we het zwervende bestaan weer hebben opgepikt.
Het ging allemaal wel een beetje hals over kop, die laatste weken van de bouw. Dat hebben we in Lemmer afgesloten met een geweldig feest, helemaal voor ons geregeld door Jaap Maks en z'n enthousiaste team van Frisian Sailing Company.
De eerste reis ging naar Kiel, waar we het schip presenteerden aan de Duitse agenten en een aantal vaartochten maakten tijdens en voor de Kieler Woche. De reis erheen was vooral op de motor, want de wind werkte nog niet erg mee. De bemanning (Lex, Sebastiaan, Jacob, Wouter, Clicia, Jaap, Sabine, Ron, Marian en Harry) bestond vooral uit de bouwploeg, want we gingen onderweg vrolijk verder met het afmaken van zoveel mogelijk losse eindjes.
Van Kiel ging het naar Rouen, ook weer veel op de motor, en in de Duitse Bocht was het toch wel zo knobbelig, dat Anne, van een Frans televisiestation, aardig zeeziek werd. Langs de Nederlandse kust werd het allemaal wel weer kalm en daar knapte men weer op. De tv-mensen zetten we bij Calais met de bijboot aan de wal. Ze moesten nodig naar hun studio om hun materiaal uitzending klaar te maken voor het festival in Rouan begon. Af en toe een klein stukje gezeild, maar toch vooral veel op de motor. Nou ja, het zeilen hijsen en strijken is een goede oefening.
Op de rede van Le Havre gingen we voor anker in afwachting van de loods die de volgende ochtend gepland stond. De Amerco Vespucci lag er ook, met zijn bramstengen gestoken, om onder de bruggen van de Seine door te kunnen. Wouters verjaardag nog even overgedaan.
De volgende morgen met de loods de Seine op. Vanwege de stroom met laag water de rivier op, met maar een halve meter water onder de kiel. In Cautebec kwamen zo'n 85 passagiers aan dek bij een korte tussenstop. Onderweg kwamen nog twee Mirage straaljagers laag over. In Rouan kwam de piloot later twee scherpe luchtfoto,s afleveren.
Armada Rouan is een vrij statisch gebeuren voor de schepen, vergelijk het maar met Sail Amsterdam. 11 Miljoen mensen zouden er op af zijn gekomen, en ik geloof werkelijk dat we minstens de helft ervan ook bij ons over dek hebben gehad.
Bij de Parade aan het eind stond de Seine echt zwart van het volk. Onze passagiers moesten we nog even afzetten in Honfleur.
De volgende bestemming was Liverpool, door het Kanaal met zoals we al vaker hadden tegenwind, maar voorbij Lands End opeens bezeilde wind. Nou, daar waren we wel even aan toe. Met een WNW windje van 3 tot 4 liepen we rond de 7 knopen zonder de bramzeilen.
Het weer bewolkt, af en toe wat nevel. Toch wel redelijk zicht. Op de Ierse zee zagen we zowel de Engelse als de Ierse heuvels boven de horizon. En regelmatig een paar dolfijnen.
In Liverpool kregen we een plek in het Canning Dock, vanwege een chique receptie die bij ons aan boord gehouden werd, voor een princes en een stapel projectontwikkelaars die Liverpool hadden opgeknapt. De entree was best lastig. We moesten op een voorspring vanaf de stromende rivier de sluis indraaien. Terwijl er op die sluis van allerlei lantaarnpalen stonden waar we met de boegspriet vrij van moesten zien te blijven. Uiteindelijk met wat zodiacale steun mooi het dok in.
Later bleek dat we een mooie vouwfiets hadden gewonnen, naar het schijnt voor onze entree in Liverpool.
Hier was ook veel volk op de been, maar het kwam minder druk over door de Engelse manier van organiseren, met smallere looppaden en dranghekken.
De trainees voor deze Tall Ship Race kwamen van alle windstreken. Een meisje uit Australië, 3 jongens van de Bermuda's, een Nederlander, wat Noren en Zweden en nog twee jongens uit Manchester. Boordtaal vanaf nu weer Engels, wat iedereen overigens aardig beheerste. De team coach was Jay, een energieke Ierse lerares op internationale scholen.
De Sail Parade op de Mersy river trok veel belangstellenden, maar door de tegenwind was er weinig aan zeilen te beleven. Gelukkig nog wel aangevuld met luchtacrobatiek van stuntvliegtuigjes.
De echte start van de race is bij noordierland, precies tussen de grens van het Engelse en Ierse deel. De tocht er naar toe duurde twee dagen en die hebben we nuttig besteed met zeilen en oefenen van manoeuvres. Toen we op de rede voor de startlijn aan kwamen konden we dus ook soepel tussen al die geankerde schepen doorrossen.
In het enthousiasme over het snelle aan de wind lopen van dit zeilbeest en het uitlopen van het tactische overleg van de zojuist ingestelde race commissie raakten we veel te ver van de startlijn verwijderd. Nu erop af, maar tegenstrooms en bijna voor de wind. Dat ging lang zo snel niet meer. Daardoor startten we eigenlijk iets te laat, maar het stelde ons wel in de gelegenheid om vrijwel alle schepen een rustig te bekijken tijdens het voorbijlopen.
Van Noord-Ierland loopt het race traject west van Schotland en de Orkney's naar Maloy (100M noord van Bergen Norway)
Na de start liepen we met een ruime, dan weer halve wind (rond de 5 BF) gestadig door. In de nacht nam de wind geleidelijk wat af. In de Minch (het kanaal tussen schotland en de Hebriden) lagen we in de clinch met de Guatemoc, een grote bark uit Mexico. We kwamen niet onder hem door en zouden met hem in het TSS verdagen.Toch maar even boven hem langs geknepen en weer vrolijk verder...dachten we.. Binnen een uur was de wind er uit. Echt helemaal op.
Om niet door het tij teruggezet te worden werkten we het schip een baai in. Een dag later lagen we er nog. Met hele flauwe zuchtjes werkten we haar de Noord Minch, waar we ook ik een stilstaande luchtbel leken te hangen, terwijl een mijltje naast ons witte kopjes op de golfjes ons uitlachten. We konder er gewoon niet komen. Eenmaal op de ruimte richting de Orkneys kwam het weer helemaal goed. Tussen de mistbanken door SE 4 en in de zeer dichte mistbanken SE 6. Dat laatste was wel een beetje veel voor vol tuig aan de wind, maar we haddden nogal een achterstand weg te werken. Met enige tegenzin gingen de bramzeilen eraf en toch bleven we lekker opschieten. Onderwijl werden de schepen die op grote voorsprong lagen bij de Noorse kust geremd door zwakke wind. De tweede helft van deze reis verliep tactisch een stuk gunstiger. We besloten niet direct op Noorwegen aan te sturen, maar eerst over bakboord (SE wind) aan de wind onder de Shetlands door wat noordelijker Maloy uit te komen om dan, en de weergoden waren te prijzen, met een NE zuchtje over SB rustig naar Maloy te zeilen. Dat lukte perfect. We kwamen precies bij de finishlijn uit. Daar zagen we 2 mijl bezuiden de lijn de Statsrad Lehmkuhl moeizaam tegen de nauwlijks voelbare wind op werken. Hij heeft er nog een halve dag over gedaan Ondertussen maakten wij al een mooie rondvaart door de Nordfjord. Wat is het toch een mooi land!
Na de havenfeesten van Maloy zelen we naar Aberdeen om een groep trainees op te halen. Met hen zeilen we naar Bergen. Met deze zelfde groep doen we ook de race van Bergen naar Den Helder.
Vanaf Den Herder gaat het naar Bremerhafen, daarna Rotterdamse havendagen.
De masten staan erop, het schip is getuigd, de Morgenster is bijna klaar voor de vaart! Op 2 juni 2008 wordt de Morgenster officieel in gebruik genomen worden.
Na de officiële ingebruikneming maakt de Morgenster haar opwachting in Kiel tijdens het 9 daagse nautische evenement ‘Kieler Woche’. Vervolgens zet de Morgenster koers richting Rouen, Frankrijk en zal het tevens als gezichtsbepalend Tallship meezeilen met o.a. races die voor jongeren georganiseerd worden door Sail Training International.
De Morgenster zal dit jaar al haar visitekaartje afgeven en een onuitwisbare indruk achterlaten op vele nautische evenementen.
De Morgenster heeft al een lange geschiedenis achter zich, als u de volgende link klikt krijgt u een prachtig overzicht over de jaren. Onderaan de internetpagina vind u prachtige foto's van de Morgenster uit verschillende jaren.
Dat Harry en Marian al veel ervaring hebben met het bouwen van traditionele zeilschepen laten de foto’s zien. Hun vorige schip was de “Jantje”. Ook deze schoenerbrik valt gelijk op in de haven door haar authentieke tuig met razeilen. Met dit kleine maar zeewaardige zeilschip hebben Harry en Marian vele zeereizen gemaakt. De foto’s hieronder geven een indruk hoe het schip is afgewerkt en alvast een voorproefje van hoe de Morgenster zal worden. Genieten dus!
De Morgenster is inmiddels op eigen kracht naar Den Helder gevaren. Dat betekent dat de machinekamer en het stuurwerk allemaal naar behoren functioneert. Marian heeft in de afgelopen tijd het hele schip ontroest en geschilderd . En door het gebruik van originele kleuren ( zwart en okergeel) krijgt het schip direct een authentieke uitstraling. De komende tijd gaat er van alles gebeuren aan de tuigage van de Morgenster. De eerste rollen staaldraad liggen al aan dek en aan de ra’s wordt gewerkt. De ondermasten staan al geruime tijd, het plaatsen van de stengemasten zal binnenkort ook plaatsvinden. Het aflassen van de tanks en de aansluitingen van de lenspompen en afvoeren vuil water is vrijwel afgerond. Zoals op de foto te zien is, wordt nu de binnenkant van het schip geconserveerd. Daarna wordt begonnen met het isoleren van de scheepshuid. De ligplaats van de Morgenster is het oude Marinedok in Den Helder, vlak naast het Marinemuseum.
Nog zo’n 400 dagen te gaan en dan straalt de Morgenster aan de horizon
Er is al heel veel gebeurd bij de bouw van de morgenster en de komende 400 dagen moet er ook nog heel veel gebeuren. Want er zijn heel veel aspecten bij de bouw die meespelen en waar over een beslissing genomen moet worden, Om een redelijk willekeurige opsomming te geven :
De romp kopen en de droom van het elegant zeilende schip met vrolijke en gezellige mensen aan boord is uit ervaring nog wel het makkelijkste aspect.. Maar dan, tekeningen en tekeningen, begrotingen en nog weer nieuwe begrotingen, concept eenmaal, tweemaal andermaal, keuringseisen en voor alles goedkeuring door scheepvaartinspectie, en dit betekent vaak weer nieuwe tekeningen, nieuwe concepten en vooral nieuwe begrotingen. Maar langzamerhand wordt er dan ook daadwerkelijk gebouwd eerste stap is al het staalwerk. Dat betekent waterdichte schotten in het ruim (op de juiste plaats) , tanken voor drinkwater en afvalwater, berekeningen (lek) stabiliteit, huid voldoende dikte, mastvoeten en masten, dekhuizen, nagelbanken, boegspriet, bolders, patrijspoorten en heel veel ander kleiner ijzerwerk, machinekamer inrichten, hoofdmotor, aggregaten, pompen en lenssystemen en alles moet vooraf en achteraf gekeurd worden door scheepvaartinspectie.
Op dit moment is de eerste fase van het ijzerwerk min of meer afgerond en kunnen Harry en Marian (de eigenaren) verder met het tuigen, schilderen en intimmeren van het ruim.
De morgenster is een brik, dit houdt in dat het een dwarsgetuigd schip is.
Het schip wordt authentieke wijze gebouwd. Op de foto ligt het schip klaar voor de verbouwing. Hieronder staan de gegevens van de Morgenster.
Daggasten 90
Slaapplaatsen 36
Lengte over alles 49 meter
Lengte over dek 38 meter
Boom 6,6 meter
Diepgang 2,4 meter
Hoogte 29 meter
Slaaphutten 8
4 x 4 persoonshut
4 x 3 persoonshut
8 hangmatten
De Brik Morgenster is een zeilschip dat momenteel gebouwd wordt enin 2008 in de vaart zal komen bij de Frisian Sailing Company.
De Morgenster is een traditioneel zeilschip voorzien van authentieke details en hedendaagse luxe. Het idee om dit schip te bouwen kwam van de heer Muter, hij wilde graag een schip bouwen dat authentieke uitstraling heeft en dit kan combineren met goede zeileigenschappen.
Het schip is uitermate geschikt voor evenementen, vergaderingen, bruiloften en partijen maar ook voor actieve zeiltochten. De vaar- en zeileigenschappen van het schip mogen dan ook sportief genoemd worden. Een veelzijdig schip maar men nog veel van horen in de toekomst. Het vaargebied van de Morgenster zal west- Europa zijn, hierbij zal het schip ook verschillende nautische evenementen aandoen.
In dit logboek kunt u de nieuwtjes volgen over de bouw van de Morgenster.
)){kind=link}
